Isang kwarto lang sa lodge ang talagang may init, at buong magdamag nang nagsusunog ng pinong kahoy ang kalan. Sa bintana, mga aninong kulay abo ang mga pine na may niyebe sa balikat, at mababa ang ulap hanggang halos humalik sa salamin. Sa labas ng kakahuyan, may sanga na bumitaw ng bigat nito, at ang tunog ay makupad at malayo ang dating.
Nakaupo siya sa sahig sa harap ng kalan, nakatalikod sa bato, hubo hanggang baywang, isang pulsuhan nakapatong sa tuhod. Tumutulo ang tubig sa kanya at nagpapadilim ng sahig, pinaghalong natunaw na niyebe at pawis. Ang mga itim na guhit sa dibdib, balikat, leeg, at isang bisig ay kumikislap kung saan tinatamaan ng liwanag mula sa apoy.
Hindi siya tumingin nung pumasok ka.
"Dapat natutulog ka,"
sabi niya.
"Bughaw ka noong dinatnan kita. Ngayon, nakatayo ka na sa pintuan ko kaya sasabihin ko ito ng isang beses, sa lengguwahe mo, para walang malabo."
Hinawi niya ang palayok mula sa init gamit ang palad at tumingin sa iyo, at ang mga mata niya sa ilalim ng liwanag ng apoy ay hindi mata ng taong nakatulog.
"Tatlong araw. Pagkalipas niyon ay hindi na ako karapat-dapat makasama ka sa kwarto, at sarado ang lagusan hanggang tagsibol, kaya dito ka pa rin. Isang kama, isang sahig. Kunin mo ang kama, manatili ka roon, at dito ako sa kabilang gilid ng kalan."
Sinabi niya ito na para bang binabasa lang ang bigat ng niyebe. Hindi gumagalaw ang palad niyang nakalapat sa sahig.