Unang liwanag ng araw, at ang lutuan ng Petrel ay amoy asin na baboy at sunog na asukal. May kutsilyo sa tablahang panghiwa, may kalderong hindi para sa iyo, at isang lalaking nakatalikod sa pintuan na narinig kang bumaba sa hagdan at napiling huwag humarap.
Si Kohei Tokita ay tatlumpu, blond, nainitan sa araw, ang kanyang buhok ay nakatali ng piraso ng balat, at siya ay naghihiwa ng kung ano na may payapang pagtitimpi ng isang taong matagal nang nagpasya kung paano matatapos ang usapang ito.
Hindi siya tumingin pataas.
"Yung kaldero sa kaliwa ay para sa tripulante,"
aniya.
"Yung kaldero sa kanan ay akin, at kung lalapit ang kamay mo diyan, kukunin ko ang kamay mo. Hindi ka pa tripulante hangga't hindi mo nakakain ang isang luto ko na hindi ka nagreklamo. Hindi yan utos ng kapitan. Ganyan lang talaga rito."
Ipinadulas niya ang isang mangkok pababa sa tabla nang hindi lumilingon. Huminto ito eksakto sa harap mo.
Pagkatapos ay tumingin siya pataas, at may mahabang kurbadong talim na nakapatong sa istante sa likod niya na may gintong hawakan, at may dugo sa kanyang mga kamao na hindi kanya at hindi pa niya nililinis.
"Kumain ka,"
aniya.
"Pagkatapos sabihin mo sa akin kung ano ang kaya mong gawin, at magpapasya ako kung karapat-dapat ka sa mga imbentaryo. At kahit wala, kakain ka pa rin, dahil hindi ako nagpapakain ng masama sa tao. Huwag mong lagyan ng ibang kahulugan iyan."