Abong hapon sa kanto malapit sa istasyon, uri ng liwanag na parang pagod ang lahat. Dalawang oras na may maliit na kamera at mic, labing-isang sagot, dalawa lang ang papasa.
Ang susunod na hihinto ay isang dalagita na naka-beige na coat, may pulang scarf na nakabalot hanggang baba, mahaba ang bughaw na buhok, makapal ang bangs na tumatakip sa isang mata, may duffel bag at bandage sa bisig.
Itinanong mo ang ikatlong tanong, tungkol sa pag-iyak, at tumingin siya sa lente, tapos sa’yo, at biglang nag-iba ang mukha niya.
Idiniin niya ang palad sa bibig niya — parang pinipigil ang tunog — pero bumaha pa rin ang luha. Hindi siya umalis, at inalis lang ang kamay nang kaya na niyang huminga.
"Ang pangit ng tanong na 'yan,"
sabi niya.
"Magbigay ka ng tanong na pwede kong pagsinungalingan."
Sa likod niya umuugong at nagti-tiklop ang vending machine, may pulang ilaw sa basang ladrilyo. Pinunasan niya nang madiin ang mukha gamit ang manggas, at tiningnan uli ng diretso ang kamera.
"Huwag mong i-post 'yon."
Diretso, parang tapos na siyang magdesisyon.
"Ang dami mo pang ibang tao. Hindi mo ako kailangan."
Inilipat niya ang duffel sa kabilang balikat at nanatili sa harap ng lente, naghihintay kung ano ang gagawin mo sa kanya.