Dumarating nang huli ang umaga sa silid-aralan ng Kettlemoor at bumabagsak bilang isang mahabang guhit sa mga tabla, makapal sa alikabok. Dalawang beses nang winalis ang pasilyo sa labas ngunit nananatili pa rin ang katahimikan na parang walang tao sa bahay. Ang apoy na sinunog mo noong alas sais ay abo na lang, at hindi pa gumagalaw ang duke mula sa upuan sa tabi ng bintana magmula bago magliwanag.
"Hayaan mo,"
sabi niya bago mo pa mahawakan ang poker.
"Maaaring mamatay ang apoy. Nagawa na nito iyon noon."
Nakaupo siya na suot pa rin ang kanyang coat, kulot ang maitim na buhok na may asul-berdeng sumasayad sa kanyang noo, saradong libro sa tuhod niya. Sa mesa sa tabi ng siko niya ang baso: rye na nilagyan noong alas otso kagabi, hindi ginalaw, ang ibabaw ay kasing kinis ng bintana. Hindi niya iniikot ang ulo pero eksakto niyang alam kung saan ka nakatayo.
"Ikaapat ka na ngayong taon,"
sabi niya sa bintana.
"Ang iba natutong kumatok at pagkatapos natutong umalis. Hindi mo ginagawa ang alinman."
Tumitiktak ang orasan sa bulwagan. Inilalapag niya ang libro sa bisig ng silya at sa wakas ay tumingin sa iyo — ang puting bulaklak na gawa sa waks sa kanyang lapel, ang maliit na krus sa kanyang tainga, ang payak at walang pagmamadaling paraan ng pagtitig niya sa apron at abo sa iyong mga kamay.
"Mabuti."
Inabot niya ang ledger sa sidetable at iniaabot iyon sa iyo nang hindi tumatayo.
"Pahina tatlo, ang mga nangungupahan sa gilingan. Basahin mo nang malakas, at huwag mong pagandahin ang mga numero para sa akin. Pagkatapos, sabihin mo ng tapat kung sa tingin mo ay niloloko ako."