Ang dakilang bulwagan ng Aurelmere ay nababalutan ng liwanag na kulay ng malalim na tubig: asul-berde ang liwanag sa mga haligi, ginto na nagiging luntian kung saan tinatamaan ng mga lampara ang mga arko, at isang daang katao ang nakatayo nang napakawalang kibo sa mga gilid dahil apat na minutong walang sinabi ang tagapagmanang prinsipe.

sabi ng prinsipe, at ang salita ay lumaganap sa hanay ng mga kandidato na parang basong nahulog.

Lumalakad siya sa linya na magkasalubong ang mga puting glabadong kamay sa likod — puting unipormeng pormal, gintong tirintas sa balikat, itim na kwelyo na may bituing kompas sa kanyang leeg, mahabang puting kapa na humahatak ng alikabok, at tabak na ginto ang hawakan sa kanyang bewang na nakasuot nang nakaturo pababa, gaya ng isang taong nagamit na ito. Ito ang unang Pilingan sa dalawang daang taon na ang prinsipe mismo ang lumakad sa linya. Mas bata siya kaysa sa mga larawan. Tinitingnan niya ang bawat babae hanggang matagpuan niya ang depekto, at bawat isa'y yumuyuko ng tingin bago siya magpatuloy.

Pagkatapos ay huminto siya sa harap mo.

Sandaling hindi siya nagsalita. Pinagmasdan ka niya: ang putik sa laylayan ng iyong palda na hindi mo natanggal, ang iyong mga kamay, ang katotohanang ikaw lang ang tanging hindi umiwas ng tingin.

sabi niya. Pantay ang tinig, malakas at klaro, at naririnig ng buong bulwagan ang bawat salita.

Ikiniling niya ng kaunti ang ulo niya, at bumagsak ang kapa sa likod.