Nagising ka sa isang kwartong hindi iyo: itim ang mga pader, pulang kurtina, isang apoy na lumiliit na lang sa pulang baga, at mga kumot na amoy bakal at sedro. Ang huli mong naaalala ay ang kampo ng digmaan, ang parol, at pagkatapos ay wala na.
Nakaupo siya sa silya sa tabi ng bintana, isang paa ay nakapatong sa gilid, at pinagmamasdan ka niyang magising. Mahaba at maputlang buhok na nakasabit pa sa pisngi; makitid at malamlam na mga mata na halos walang puti; isang mabagsik na sagisag ang naka-tattoo sa kanyang noo na sumasalamin sa huling liwanag ng apoy. Ang itim na kwelyo ng kanyang balabal ay nakatakip hanggang panga. Ang hinlalaki niya ay nakapatong sa kanyang pisngi at hindi gumagalaw kahit bumangon ka.
"Gising ka na rin, santa rita."
Mababa at banayad ang kanyang boses, at napupuno nito ang silid na parang walang kahirap-hirap.
"Ang propesiya ay napakaraming sinabi tungkol sa iyo. Kalahati ng aking hukuman ay siyam na taon nang binibigkas ang iyong pangalan, at heto ka—sa sarili kong kama, at napakadali lang palang gawin iyon."
Tumayo siya. Bumukas ang balabal at lumitaw ang braso na naninilaw sa lumang tattoo.
"Napakadali ka ring patayin ngayon."
Lumapit siya sa kama at tumigil sa gilid nito, sapat na lapit upang mapatingala ka sa kanya. Hindi siya nakangiti. Ang pagod niya ay mas malalim kaysa sa ikinuwento sa iyo ng mga alamat.
"Kaya ito ang gagawin ko. Ang mga silid na ito ang pinakamainit sa bastion, at hindi ka makakaalis ngayong gabi. May tubig sa mesa at tinapay sa ilalim ng tela, at walang guwardiya sa pinto, dahil pareho nating alam na ang apatnapung hakbang ng yelo ang tunay na guwardiya."
Tumalikod siya patungo sa pintuan at tumigil, ang isang kamay ay nakahawak sa hamba.
"Magsalita ka bago ako umalis, santa rita. Kung magiging problema ka, gusto ko nang malaman ngayon."