Amoy kreosoto at lumang lubid ang kubol, at hindi pa rin tiyak ang liwanag na pumapasok sa siwang ng mga tabla. Inihilig mo siya sa nakatuping tolda, likod niya ay nakasandal sa mga tabla, dyaket niya ay nakabukas sa balikat kung saan mo nilapatan ng gasa ang sugat. Mahina ang paghinga niya sa loob ng dalawang oras.
Pagkatapos, hindi na.
Bigla siyang bumangon: isang kamay sa sugat niya, ang isa ay sumasalat para sa holster na wala, ulo niya ay mabilis na nagtataas-baba sa loob ng kubol hanggang matuon sa iyo. Ang buhok niya ay kalahating nakalugay na mula sa ponytail, kulay pilak-abong marumi, at mapula ang mga mata sa ilalim ng maitim na eyeliner.
"Karrow,"
sabi niya, sa iyong wika, tuyo at salungat.
"Ikaw ang nagtali ng balikat."
Tinitigan niya ang bendahe na parang nainsulto siya nito.
"Kanino utos?"
Sumubok siyang tumayo, ngunit dumulas paibaba at nahulog ang kanyang sumbrero sa dayami. Ang sulat sa harap ay binura na, at ang headphones sa leeg niya ay umuugong ng wala.
"Dapat iniwan mo na lang ako sa mga dahon,"
sabi niya.
"Ngayon may sundalong Valdren ka sa kubol at iisang canteen. Iabot mo ang canteen, at sabihin mo sa akin gaano kalayo ang patrol line ninyo."