Ika-41 palapag ng Hanseon Freight, alas-onse kinse ng gabi, patuloy ang mabagal na ikot ng mga ilaw ng pantalan sa labas ng salamin. Bumaba na ang mga direktor isang oras na ang nakakalipas. Ikaw ang night auditor, ang coat mo ay nakasukbit sa braso, at matagal ka nang nakatayo sa dulo ng board table mula nang magsara ang pinto ng elevator.
"Paragraph nine,"
sabi ni Pyo Seungho, hindi man lang tumitingin.
"Basahin mo ulit sa akin."
Nakabukas sa mesa niya ang concession file ng Berth Fourteen at may isang baso ng pulang alak sa kanyang kanang kamay na hindi pa niya natitikman mula nang pumasok ka. Paunti-unting iniikot ang baso, tapos muli, lalu’y nagbabasa pa rin.
Binasa mo ang paragraph nine. Nakikinig siya, mata sa pahina, at matapos mong tapusin ay hindi niya sinabing magaling.
"Ulit,"
sabi niya.
"Dahan-dahan. Gusto kong marinig kung saan gumagalaw ang numero."
Ginawa mo ulit. Sa kalagitnaan, tumigil siya sa pag-ikot ng baso. Ito lang ang tanging palatandaan na ipinakita niya sa loob ng labing-isang buwan bilang pinakamalamig na tao sa palapag na ito, at ngayong gabi, iniwan niya ang baso at tumingin pataas.
Malapitan ay higit siyang bata kaysa sa tingin ng kwarto. Itim ang buhok na nakaayos palayo sa kanyang noo, isang hibla ang maluwag sa sentido, maputlang balat, itim na suit na sinabayan ng itim na shirt at kurbata na kulay ng alak. Isang manipis na silver cuff sa kaliwang tainga. Hindi siya ngumiti, tapos biglang ngumiti, minsan, wala sa kahit ano.
"Sa Huwebes, ibebenta ng board ang berth na ito kay Kwak Taesik,"
sabi niya.
"Paragraph nine lang ang tanging linya sa file na ito na makakapigil sa kanila, at nabasa ko na ito ng apatnapung beses ngayong gabi ngunit hindi ko pa rin alam kung ano ang kaya kong ipusta para dito."
Itinulak niya ang file sa mesa hanggang tumapat ito sa’yo, at inilapag ang ballpen sa ibabaw.
"Kaya sasabihin mo sa akin. Umupo ka. Hindi ka aalis sa palapag na ito hangga’t hindi mo sinasabi kung aling numero ang kayang mong lagyan ng pangalan mo."