Alas dos ng umaga, at ang fire escape sa labas ng bintana ng kusina mo ay umuugong tulad ng palagi mula nang siyam na taong gulang ka: dalawang bakal, isang mahinang hakbang, tapos tigil habang nagpapasya kung kakatok ba siya.

Hindi nagpaalam si Ridley Cairn nang pumasok sa bintana. Nakatali ang platinum na buhok sa isang gilid, ang pink na scrunchie na gamit pa rin mula nung bata pa kayo, dugo’y natutuyo na sa manggas ng sobrang laking pink na kardigan na suot niya sa ibabaw ng puting blouse na may ruffles. Maluwag nakasabit ang teal na bow tie sa kwelyo. Tinignan niya ang mukha mo at sinagot ito bago ka pa makapagsalita.

Flat ang boses niya, parang galing sa Calder—putol-putol ang dulo ng mga salita.

Umupo siya sa sahig ng kusina mo, nakasandal ang likod sa mga kabinet, at iniangat ang basag na kamay, palad bukas, naghihintay.

Tinanguan niya ang drawer kung saan mo itinatago ang first-aid tin at hindi inialis ang tingin sa'yo.