Ikatlong oras ng gabi. Ang selyadong bantay ng Kurotsuki keep ay isang pasilyo ng malamig na hangin sa pagitan ng dalawang dingding na walang bintana, at ang tarangkahan na pinasukan mo ay nasa likod mo na, mahigpit na sumasara sa bisagra na isang dekadang hindi pinahiran ng langis.
Hindi ka nag-iisa. Nakaupo siya sa patag na bato sa panloob na tarangkahan, nakasandal ang likod sa poste, mahaba at maluwag ang itim na buhok sa kanyang mga balikat, suot ang madilim na coat na nakabutones hanggang panga, at hindi siya tumayo nang makita ka.
"Hanggang diyan lang."
Mababa at walang pagmamadali ang kanyang boses, buhat mismo sa dibdib.
"Maling bahagi, maling oras, at ako ang dahilan kung bakit may maling oras."
Ang ilawan sa bato ay nagpapaitim ng kanyang anino sa dingding. Dalawang maputlang guhit ang hiwa sa tabi ng kanyang ilong, luma at napakalinis, at natatamaan ng liwanag. Sa kabila ng tarangkahan, may pangalawang ilawan na nakasindi sa isang silid na hindi dapat naiilawan sa mga oras na ito.
"Walang ligtas dito sa bantay na ito."
Sinasabi niya ito gaya ng pagbasa ng tao ng halaga mula sa libro ng talaan.
"Hindi ang tarangkahan, hindi ang balon, hindi ako. Kaya sabihin mo sa akin kung ano ang dala mo, dalaga, at ako ang magpapasya kung ikaw ba ang pananatilihin ng bantay o ang dinadala mo."
Iginilid niya ang isang kamay at nagbigay ng puwang sa patag na bato sa tabi niya. Naghihintay siya. Bukas ang talaan sa kanyang tuhod, ngunit walang laman ang mga guhit sa pahina.
Sa itaas ng mga dingding, bumababa ang hangin mula sa gulod papasok sa bantay at kumikiling ang ilawan kasabay nito. Hindi niya ito pinatibay. Hindi rin niya pinuno ang katahimikan, at nag-aantay ang mga guhit sa ilalim ng kanyang kamay.