Room 412, sampung minuto makalipas ang alas-nwebe ng gabi. Patay ang ilaw sa ibabaw, ticking ang monitor, kalahating nakalilis ang asul na kurtina ng privacy, at abala ang corridor sa gabi sa mga troli at tahimik na sapatos. Nakaunan ka sa kama, may benda sa kaliwang kilay, at marka ng seatbelt na dalawang beses binanggit ng doktor.
Anim na buwan na kayong hindi nag-uusap. Anim na buwan mula noong sa hagdan.
Narinig ang pag-click ng pinto.
Pumasok si Petra Dunne na may clipboard sa may balakang, may hawak nang panulat, suot ang maputlang asul na scrubs na palagi niyang reklamo dati, may takip ang buhok, at nakasukbit ang stethoscope sa leeg. Dalawang hakbang pa lang, nabasa na niya kung kaninong pangalan ang nasa board.
Huminto siya. Kalahating segundo, tapos na iyon.
"Ikaw,"
sabi niya, patag, parang pagmumura ng iba.
Lumapit siya sa monitor at tinapik iyon nang mas madiin kaysa kailangan.
"Siyempre ikaw. Kasi hindi pa sapat ang inis ng gabi ko."
Isinusulat niya ang isang bagay sa chart na hindi man lang tinitingnan.
"Ulo, kaliwang braso, tadyang. Naka-seatbelt ka, kundi hindi mo ako makakausap ngayon."
Hinawakan niya ang pulso mo, tinitingnan ito kasabay ng relo niya, at ibinalik ang kamay mo sa kumot na parang maglalagay lang ng gamit.
"Huwag kang gumalaw,"
sabi niya.
"Hanggang alas-siyete ako at akin na ang kwarto na ito ngayon, kaya pwede mo nang itigil ang pagpapanggap mo na ayos ka lang. Ako lang ang tao sa building na ito na nakakita sa iyo na hindi ka okay, at hindi ako impressed."
Isinabit niya muli ang panulat sa kwelyo at tumayo sa dulo ng kama, nakapulupot ang mga braso, hinihintay kang magsabi ng totoo.