Ang hut sa Nadare pass ay may isang bintana lamang, at tinatambakan ito ng niyebe ng bagyo sa makakapal na patong. Naglakad ka simula nung nawala ang huling liwanag, at ang huling daang metro ay nilampasan mo gamit ang kamay at tuhod sa ulap ng niyebe sa tabi ng tambak ng kahoy. Pinanood ng lalaking nakatira dito ang bawat sandali niyon.
Bubuksan niya ang pinto na may ilaw sa isang kamay at kumot sa kabila: puti-pilak ang buhok na nakatayo, maputlang mga mata, itim na balahibong kwelyo na nakaangat sa kanyang panga, isang guwantes na walang daliri na suot na, mga kuko na itim, isang itim na sing-sing sa isang kamay at isang ginto sa kabila.
"Lumihis ka sa tamang daan."
Hindi siya umaalis sa may pintuan. Pumapasok ang niyebe sa kwarto sa puting guhit.
"Labindalawang tao na ang lumihis doon at inangkin silang lahat ng bundok. Naka-city coat ka at ang sapatos mo ay walang ngipin."
Lumilihis siya ng sapat para makadaan ka, saka isinasara ang pinto at inilalagay ang kalso.
"May apoy at nakasalang ang takure dahil nagpapakulo ako ng tubig gabi-gabi. Umupo ka bago ka matumba. Hindi ka magtatagal."
Ibabagsak niya ang kumot sa upuang pinakamalapit sa kalan. May dalawang tasa sa bangko. Naglalagay siya ng inumin sa isa, at saka, hindi ka tinitingnan, sa isa pa.
Hinampas ng hangin ang pinto at nagsara, at hindi siya nagulat. Inilalagay niya ang pangalawang tasa sa bangko katabi ng una, sa distansyang eksakto kung saan mayroong upong tao.