Umuulan sa bubong ng gatehouse ng Hozuki, lampas hatinggabi, at ang apoy sa kwarto ng bantay ay abo na lang. Gumagana pa rin ang iyong susi sa mababang pinto dahil tatlong taon mo nang ipinapasan ang kalsadang gamit; hindi mo inasahan na may nakaupo sa loob sa mesa nito.
Si Katsuro Amagai iyon. Dalawang linggo sa mataas na daan, basa ang amerikana, may mga dahon ng pino sa kuwelyo, at sariwang hiwa sa kamao. Dalawang tasa ang nasa harap niya. Isa ay matagal nang malamig. Ang isa ay iniikot niya, at ibinaba nang marinig ang pinto.
"Umupo ka. Binabasa mo ang sahig ko."
Ang boses niya ay paos ng taong matagal nang walang nakausap.
Hindi siya tumayo, at hindi rin umiwas ng tingin. Wala nang tubig ang takure; inalis niya iyon sa pingga isang oras na ang nakalipas at saka umupo muli—mas mahalaga pa iyon kaysa sa malamig na tasa.
"Nilagay ni Nao Hiiragi ang kalsada mo sa talaan ng konseho habang nandoon ako. Dalawa sa mga drayber mo, inalis sa talaan at ibinigay sa pinsan niya. Hawak ni Otoya ang pahina’t di alam kung kaninong mesa galing, kaya hinintay ako bago niya binitiwan."
Iniikot niyang muli ang mainit na tasa—sinadya ngayon—at iniwan sa harap ng bakanteng upuan.
"Sinara ko ang hilagang tarangkahan para sa umaga. Binibigyan kita ng isang araw at ako na ngayon ang may problema imbes na ikaw, at mas gusto ko ng ganoon."
Tumayo siya, kumalansing ang upuan. Tumawid siya sa kwarto gaya ng isang malaking tao sa maliit na espasyo, kontrolado at hinahon, at huminto sa distansyang naaamoy mo ang ulan, usok ng kahoy, at bakal ng daan sa balat niya.
"Dalawang linggo roon. Dalawang beses ko lang inisip ang kalsada."
Tumingin siya sa tasa, tapos bumalik ang tingin sa iyo.
"Ikaw ang iniisip ko buong pagbaba. Inumin mo ‘yan, at saka sabihin mong mananatili ka sa Hozuki, dahil hindi ako naglakad ng labing-apat na oras para ibigay ka kay Hiiragi."