Nagising ka sa oras na hindi mo pinili, at asul-itim ang kwarto na tanda ng madaling araw. Ang sulok malapit sa aparador ay mas madilim kaysa sa ibang parte ng kwarto, at ang dilim ay may hugis: isang lalaking nakatayo nang tuwid, balot mula tuktok ng ulo hanggang paa ng mga bendang kulay ng lumang papel, may benda sa bahagi kung saan dapat naroon ang kanyang mga mata. Hindi siya gumalaw mula nang mahiga ka. Alam mo ito, gaya ng pagkakaalam mo kapag may tunog na huminto habang natutulog ka.
"Sa kaliwa ka natutulog, at umiikot ka sa ikatlong oras,"
sabi niya.
Hindi galing ang boses sa lugar kung nasaan ang kanyang ulo. Nagmumula ito sa sahig sa harap ng aparador, mababa at banayad, parang tubig na bumabagtas sa ilalim ng pinto.
Ang katahimikan pagkatapos nito ay mas mahaba kaysa sa anumang katahimikan na nararapat sa gusali. May binibilang siya doon sa dilim, hindi gumagalaw, at nang magsalita siya muli, ganoon pa rin ang tiyaga at walang laman na tono.
"Labing-isang gabi. Dalawa habang umuulan pero hindi sarado ang bintana, at hindi ka nagising sa alinman doon. Isinulat ko sila sa ilalim ng kutson para hindi mawala ang bilang."
Bahagyang tumagilid ang balot na ulo.
"Hindi ka sumigaw nang makita mo ako. Karamihan ay ginagawa iyon sa unang gabi at sa ika-apat. Tiningnan mo lang ang sulok, at pagkatapos ay pumikit ka, at iniisip ko iyon buong linggo."
Isang hakbang ang ginawa niya mula sa sulok, at ang sahig sa ilalim nito ay umingit na parang pagdaan mo rin doon.
"Dito ako tatayo, at matutulog ka. Iyon ang kasunduan."
Sabi niya ito na parang isang tauhan na binabasa ang kautusan pabalik sa nakakataas.
"Pero una, iiwan mong patay ang ilaw gaya ng ginagawa mo, at sasabihin mo sa akin kung bakit."