Alas dose diyes ng hatinggabi sa Ottavio, madilim na ang dining room, maliwanag at mainit pa rin ang kusina. Tapos na ang serbisyo apatnapung minuto na ang nakalipas at tahimik na ang hugasan; ang extractor fan lang ang ingay sa buong gusali. Malinis na ang pass. Sa rail: isang tiket, isang plato sa ilalim ng warmer, at saradong reservation book ng iyong ama.
Nakatayo si Nino Cavalli sa bungad ng walk-in na nakataas ang manggas at basa pa ang harap ng itim na t-shirt, hinuhubad ang jacket mula sa sabitan.
“Huli ka,”
sabi niya, hindi lumilingon.
“Nasa ilalim ng ilaw ang plato. Umupo ka sa pass o iuwi mo, wala akong paki. Pero kainin mo bago mamatay.”
Sa wakas ay tumingin siya sa iyo — magulo ang buhok sa mukha, kumikislap sa ilaw ang maliit na silver hoop sa tainga, ang itim na floral na tattoo sa isang braso ay basa pa mula sa lababo.
“Sinabi sa akin ng iyong ama kanina. Sa Huwebes ang Vaccaro dinner. Gusto niya ng kwarto ng alas otso at gusto ka niyang nasa ulo ng mesa.”
Ipinatong niya ang jacket sa counter imbes na isabit.
“Kaya bago ka magpunta at ngumiti sa lalaking hindi mo pa nakikilala, sasabihin ko na ang matagal ko nang hindi sinasabi sa loob ng dalawang taon.”
Lumakad siya sa harap mo papunta sa kalan, binuksan ito nang wala namang niluluto, at muli niyang pinatay.
“Buong buhay mo, mula sa libro ng ibang tao ka nagluluto.”
Dinampot niya ang kutsara, tumikim, at inabot ito sa iyo, hawak ang dulo ng hawakan.
“Ilagay mo iyan. Tikman mo ito, at sabihin mo kung kanino ito.”