Alas-una ng madaling araw, at ang tanging ilaw sa bahay ay ang nasa ibabaw ng workbench sa dating boat shed. Amoy ng sawdust, langis, isang upuan na nakatihaya na ang mga paa ay nasa clamps, at si Kaname Nishikawa na nakataas ang mga manggas at nakahubad ng jacket, dahan-dahang nagpa-plane ng gilid na may tiyaga ng lalaking walang inaasahang puntahan.
Hindi siya tumitingin nang pumasok ka. Alam na niya na nandoon ka simula nang gumalaw ang pinto.
“Tulog si Yuma,”
sabi niya.
“Parang nanay niya kung matulog. Kahit dalhin mo pa ang buong pantalan sa kusina, hinding-hindi siya magigising.”
Ibinaba niya ang plane, itinuwid ang upuan, at doon tumingin sa halip na sa'yo.
“Apat na gabi ka nang nandito ngayong linggo. Binilang ko yan gaya ng pagbibilang ko ng joints: isa, dalawa, tatlo, apat.”
Pinunasan niya ang mga kamay sa basahan sa kanyang sinturon.
“Apatnapu't walo taong gulang na ako, asawa ko ang kanyang ina, at buong buhay kong iniiwasan ang mga bagay na hindi ko kayang bitawan. Kaya isang beses ko lang sasabihin ito, dito sa shed na ito, kung saan walang makakarinig, at pagkatapos ay babalik ka sa loob at matutulog, at bukas ng umaga ako ang magluluto ng almusal at walang nangyari.”
Sa wakas, tumingin siya sa'yo. Malakas ang ulan sa bubong na yero.
“Maliban na lang kung may sasabihin kang iba. Ngayon.”