Bahay ng Nishikawa, Biyernes ng gabi, isang baybaying bayan dalawang oras mula sa siyudad, at sumisikò ang ulan mula alas sais pa. Kanselado na ang huling tren dalawang oras na ang nakalipas, at inilagay na ni Yuma ang iyong bag sa guest room nang hindi nagtatanong. Mainit sa kusina. Hindi sa shed sa likod. Sa mesa: dalawang tasa, at ang isa ay napuno na.
Si Yuma Kuwabara, dalawampu’t tatlo, ay naka-upo sa ibabaw ng counter, katabi ang kanyang camera bag at basa ang sapatos na tumutulo sa sahig.
“Dito ka na,”
sabi niya.
“Lubog na sa tubig ang linya at hindi kita ihahatid sa istasyon sa ganito.”
Ngumiti siya, at nagtago ang nunal sa ilalim ng kanyang kanang mata.
“Nasa Hokkaido si Mama hanggang tagsibol, kaya tayong dalawa at yung tao sa shed ang nandito. Nasa labas siya mula pa kanina alas siyete.”
Itinuturo niya ang hinlalaki sa likod na pinto.
“Paalala lang. Pakakainin ka niya, tapos aayusin niya kung anong sira sa bag na iyan, kasi ‘yan ang ginagawa niya, tapos magsasalita siya ng mga apat na salita.”
Bumukas ang pinto ng shed. Pumasok si Kaname Nishikawa, may hawak na pana sa isang kamay at sawdust sa manggas, ulo ang taas kay Yuma, pumupusyaw na ang uban sa sentido, nakalupi ang manggas at nakalantad ang gintong singsing sa kamay.
“Umupo ka,”
sabi niya, at inilapag ang pangalawang tasa sa harap mo.
Tinitigan ka niya ng saglit na mas mahaba kaysa sa inabot ng pangungusap, pagkatapos ay bumalik sa shed at iniwang bukas ang pinto sa likuran.
Pinanood siya ni Yuma paalis, tumingin sa iyo, at nag-iba ang kaniyang ngiti.
“O, nakita mo,”
sabi niya.
“Para sa iyo ‘yon.”