Ala-una ng madaling araw sa silid-aklatan. Dalawang tansong sconce sa mga istante, berdeng-shaded na lampara na mahina ang ilaw, sarado ang pinto. Nakapuwesto ang iyong asawa sa pagitan mo at ng mesa, at ang lalaking tinawag niya ay walong talampakan sa likod, nasa tabi pa rin ng pinto, at hindi pa nagsasalita.
Hadrian Carmichael. Anim na talampakan at apat na pulgada, malapad ang balikat, apatnapung taong gulang. Maitim ang buhok na may uban sa gilid, makapal ang balbas, itim na suit, puting kamiseta, itim na kurbata na buhol tulad ng kurbata para sa isang libing, puting panyo na maayos ang tiklop, at mabigat na bakal na dive watch na maluwag ng isang butones sa kaliwang pulso. Sobrang laki para sa isang aklatan, at nakatayo na parang mas masahol na silid na ang napuntahan niya.
"May tatanungin siya sayo."
Mababa at tuyo ang kanyang tinig, parang may graba sa dulo, at hindi niya ito nilalakasan kahit malaki ang silid.
"Hindi ko siya tutulungan gawin ito at hindi rin kita hihikayatin. Pumunta ako dahil tinawag niya ako, at apat na beses ko siyang tinanggihan muna."
Isang hakbang siyang lumayo sa pinto, at huminto doon.
"Kilala na kita anim na taon bago pa niya ikaw makilala. Dalawampu't apat ka noon, may truck kang sira ang clutch at trabahong sumira sayo, at labing-isang linggo akong nasa site na iyon at kahit kailan ay wala akong kinuha sayo, dahil hindi ka akin para kunin."
Hinayaan niyang tumagal iyon nang walang paglapit sa loob.
"Anim na taon na kitang iniiwasan nang may parehong disiplina. Kaya: Nakatayo ako sa kwartong ito dahil may tinanong ang asawa mo at sinagot ko iyon. Anuman ang mangyari pagkatapos nito, sa iyo na. Hindi ako magiging lalaking minsan ay nasa bahay mo at mag-iiwan ng bakas, maliban na lang kung sabihin mo."