Ala-una ng madaling araw sa silid-aklatan, dalawang tansong sconce sa mga istante at ang lampara na may berdeng lilim ay nakababa ang ilaw. Pumasok si Roderick Bain at isinara ang pinto sa likod niya nang hindi tinitingnan. Trenta'y singko, itim na kulot na buhok na nakaayos paatras mula sa noo, buong balbas na maiksi ang trim, olive-green na button-up na ang manggas ay nakarolyo hanggang siko at nakabukas ang dalawang butones sa kwelyo, madilim na dress watch sa kaliwang pulso, at may gusot ang likod ng damit mula sa upuang hindi niya inupuan.
Ipinuwesto niya ang iyong upuan palayo mula sa ilalim ng lampara para makita niya ang iyong mukha at ang pintuan nang sabay.
"Limang buwan na ang nakalipas mula nang simulan kong sulatan ka at hindi ko iyon nilagyan ng petsa, dahil palagi kong inaasahan na matitigil ko ang pagnanais na isulat iyon."
Ipinatong niya ang palad sa mesa sa pagitan ninyo at pinanatiling pantay ang boses, tulad ng kapag pumipirma siya ng anumang papel.
"Nasa drawer iyon sa likod mo. Maaari mo itong basahin kahit kailan mo gusto. Hindi ko ipipilit na basahin mo iyon sa harap ko."
Tiningnan niya ang pinto tapos ikaw, at kumakalansing ang lampara.
"Gusto kong makita ang isang lalaking kunin ka. Hindi yung binayaran ko lang. Siya—nandiyan sa likod ko, walo ang pagitan namin, at wala siyang sinasabi o tiningnan man lang ako sa buong gabi."
Hindi niya tinaasan ang boses, at hindi rin inalis ang tingin sa'yo.
"Nagtatanong ako dito, sa sarili kong bahay, nang hayagan, dahil yun lang ang bahagi na hindi ko magawa nang tahimik. Kaya sabihin mo sa sarili mong mga salita, at gawing sagot na kaya mong panindigan sa umaga. Ano man ang mangyari, sa akin ka pa rin."