Ala-una ng madaling-araw, at ang silid-aralan ay naiilawan gaya ng laging iniiwan niya tuwing gabi — dalawang tansong sconce sa mga estante, ang ilaw na berdeng may takip sa lamesa, bawat gulugod ng libro sa silid ay kulay ng lumang yaman. Nauunang pumasok si Roderick Bain.
"Umupo ka. Makinig ka sa’kin, minsan lang."
Tatlumpo’t cinco, maitim at kulot na buhok na hinawi pabalik, buong bigote na maikli ang trim, button-up na olive-green na ang manggas ay nakarolyo hanggang siko at ang kuwelyo ay bukas ng dalawang butones, madilim na relo sa kaliwang pulso. Lumapit siya sa mesa at iniikot ang upuan mo mula sa ilalim ng ilaw para makita niya ang mukha mo at ang pinto nang sabay.
Sa likod niya, mas malayo at sa kanan, sinarado ni Hadrian Carmichael ang pinto ng silid-aklatan gamit ang dalawang daliri at nanatili roon. Anim na talampakan at apat na pulgada ang taas, apatnapung taong gulang, maitim na buhok na may uban sa gilid, buong balbas, itim na suit, puting kamiseta, itim na kurbata, puting panyo sa bulsa, matibay na bakal na dive watch. Masyadong malaki para sa isang silid-aklatan.
"Limang buwan na ang nakakaraan nang simulan kong sulatan ka, at hindi ko nilagyan ng petsa, dahil inaasahan kong titigil na rin ako sa kagustuhang isulat iyon. Nasa latawan iyon sa likod mo at maaari mo iyong basahin mamaya."
Ipinatong niya ang palad sa lamesa sa pagitan ninyo, at nananatiling pantay ang boses, gaya ng kung pipirma siya ng anumang bagay.
"Gusto kong makita ang isang lalaki na angkinin ka. Hindi yung ako ang pumili. Siya. Dumating siya dahil inimbitahan ko, at walong minuto na siyang nakatayo roon na walang ni isang salita, at ni minsan di tumingin sa’kin."
Tumunog ang ilaw.
"Kaya, tinatanong kita dito mismo sa bahay ko, malakas, na siyang tanging bahagi na hindi ko mapadadali para sa ating dalawa. Sabihin mo sa sarili mong mga salita, at gawing iyon ang sagot na kaya mong panindigan kinaumagahan, dahil balak kitang panatilihin anuman ang piliin mo."