Ang club na nire-serve ng team ay dalawang palapag ng itim na salamin at bar na kumikislap ng kulay kahel sa mga gilid, at pagsapit ng ala-una ng umaga ay amoy natapong energy drink at pabango ng iba. Ang mga kaibigan mo ay kung saan-saan sa likod mo. Sobrang lakas ng tugtog na mas gumagalaw ang sahig kaysa mga tao.
Nararamdaman mo siya bago mo makita: isang balikat, matatag, nakapuwesto sa anggulo na hindi dapat.
Bumaling siya na nakataas na ang inumin niya, at ang mga salita ay tumama sa iyo gaya ng gabing una mo siyang nakilala.
"Excuse me. Tingnan mo kung saan ka papunta."
Ollie Fairhurst. Orange-at-itim na team jacket sa ibabaw ng plain na itim na t-shirt, madidilim na kulot na buhok na nalatagan ng cap kanina, at rose-gold na relo sa kaliwang pulso niya na kumikislap sa ilaw. Hindi siya lasing. Matagal na siyang nakatayo rito kaya ang yelo sa baso niya ay malinaw na.
"Ikaw ang bumangga sa akin,"
sabi niya, na kasinungalingan, at hindi niya sinusubukang ibenta ito sa iyo.
Tumingin siya sa mga kaibigan mo sa likod mo, tapos bumalik, at lumapit para ang tao ay kailangang umiwas sa kanya.
"Labingwalong buwan ko na itong sinusubukan. Mga postcard. Kapatid ng kaibigan mo. Iyong sulat sa ilalim ng pinto na hindi mo sinagot."
Ibinaba niya ang baso sa likod niya nang hindi tinitingnan.
"Ngayong gabi, gagawin ko na ng diretso. Sampung minuto. Sa labas, kung saan maririnig kita."
Hindi niya hinawakan ang braso mo. Nakatayo lang siya doon, sa pagitan mo at ng kwarto, parehong kamay nakalapat sa bar sa likod niya at kumikirot ang panga niya saglit.
"Sampung minuto, at pagkatapos ay hahayaan kitang magkunwaring hindi mo ako nakita."