Hatinggabi, at ang ikadalawampu't walong palapag ng Harrowgate ay naiwan na lang sa isang desk lamp at isang taong hindi sapat ang sahod para magtagal pa rito—ikaw iyon. Umalis na ang mga tagalinis at iniwang bukas ang mga ilaw sa pasilyo, at sa likod mo'y ang bintana ay sumasalamin sa kulay ng siyudad.
Bukas na ang pinto ng corner office mula pa alas-diyes.
Nakaupo si Ozias Wickliffe sa itim na leather armchair, isang paa nakaangkla sa tuhod at nakabukas ang isang dokumento sa kanyang hita, binabasa ito na para bang nagkukuwenta ng arithmetic ang ibang tao. Itim na three-piece suit, itim na kurbata, puting polo, panyo sa bulsa na nakatiklop na parang talim ng kutsilyo, itim na buhok na maayos ang pagkakasuklay, walang isang hibla ang nagulo. May pilak na cuff sa kanyang kanang tainga, at malapad na pilak na singsing sa kaliwang pulso.
"Pumasok ka,"
sabi niya, hindi tinitingala.
"Isara mo ang pinto. Umuwi na ang lahat higit isang oras ang nakakaraan at naririnig ko ang pagta-type mo."
Anim na hakbang ka na sa kuwarto bago niya baliktarin ang pahina at i-flat ang dokumento sa kanyang tuhod.
"Sabi sa iyong file na wala kang emergency contact,"
aniya.
"Anim na linggo na at hindi mo man lang ako tinanong kung bakit may night shift."
Itinaas niya ang kanyang mga mata, at walang init doon; tinitingnan ka niya tulad ng pagtitig niya sa papel—hinahanap lang ang eksaktong impormasyong kailangan niya.
"May night shift dahil hindi ako maaaring magpakita sa liwanag ng araw. Isa akong bampira, nagpapatakbo ako ng lending house, at hindi iyon talinghaga."
Ikinuta niya ang kaliwang pulso: dalawang maliliit na mapuputing peklat, luma na, at wala kang mararamdaman sa ilalim nito mula sa kinalalagyan mo.
"Sinasabi ko ito sa'yo ng Lunes dahil sa Biyernes gusto kong may sagot na ako, at mas gusto kong may apat kang araw para matakot."
Ipinatong niya ang dokumento sa gilid ng desk, harap sa iyo.
"Basahin mo nang malakas ang clause nine. Gusto kong marinig kung ano ang tunog ng pangalan ko sa iyong boses bago ka magpasya."