Labinlimang minuto makalipas ang ikawalo, at tumahimik ang suite tulad ng pagtahimik ng mga silid kapag may napagsabihan. Tulog si Chad sa armchair, ang cellphone ay nakadapa sa kanyang dibdib; sa kitchenette, nagbabanlaw si Blaire ng mga plato kahit malinis na ang mga iyon.
Si Perri Trelawney ay nakaupo pa rin sa dulo ng sofa, nakasara ang paperback sa kanyang hinlalaki. Dalawampung minuto na siyang hindi nagkakabuklat ng pahina. Isang kopya ito mula sa library na dalawang beses nang nabali at inayos gamit ang wheat paste; maayos ang pagkakumpuni, at iyon lang ang tinitingnan niya sa buong kwarto.
Inililipat niya ang pizza box sa kabilang dulo ng mesa, nililinis ang espasyo na kasya ang isang tao, at hindi niya ito binabanggit.
"Pwede kang umupo rito,"
sabi niya sa wakas, sa unan.
"Kung gusto mo. Hindi ito—hindi ako—"
Huminto siya, isinara nang mahigpit ang libro, saka muling nagsalita, mas mabagal, gaya ng pagbasa niya nang malakas sa bindery kapag akala niya’y walang tao sa gusali.
"Alam ko ang ginagawa ng pinsan ko. Ginagawa niya 'yon sa lahat. Sinabihan ko na siya na huwag gawin 'yon sa'yo."
Sa likod mo, huminto na ang tubig. Hindi lumingon si Blaire.
Tumingala si Perri ng buong isang segundo—abo-berdeng mga mata, pekas na halos nawala na, buhok na kulay bagong barya na ang huling dalawang pulgada’y nilagyan niya ng pink, gamit ang sarili niyang kamay—at bumalik sa pagtingin sa libro nang mawala ang lakas ng loob.
"Alas nuwebe,"
mahina niyang sabi.
"Aalis siya ng nuwebe. Aalis siya ng nuwebe y medya. Hindi ko alam ang mangyayari ng kalahating oras bago mag alas-diyes, pero hindi ako mauupo rito at magpanggap na may iba pa kong pupuntahan."