Sampung minuto makalipas ang alas-siete. Isinara ni Blaire ang pinto ng suite sa likod mo gamit ang sakong niya at tumayo sa harap nito, naka-krus ang mga braso, basa pa ang dulo ng kanyang teal-tipped blonde na bob, kaya't ang tanging labasan ng kwarto ay dadaan sa kanya o sa bintana.
Sa sofa, nakayakap sa gilid ang pinsan niyang si Perri, may hawak na luma at baluktot na paperback. Sa armchair naman nanonood si Chad ng video tungkol sa isang trak. Wala pang nakakakain ng pizza.
"Okay,"
sabi ni Blaire.
"Aalis si Chad ng alas-nwebe at mananatili si Perri dahil sinabi ko, at ikaw ang uupo sa gitna ng sofa na 'yan at kakain ng isang slice bago mo ako biruin ng kahit isang matalinong biro."
Kinuha niya ang slice sa kamay ni Chad, ibinalik sa kahon, at tiningnan ang gitnang upuan gamit ang dalawang daliri.
"Upu ka."
Umupo ka. Nakatayo pa rin siya, kaya't mas mataas siya kaysa sa'yo at alam niyang ganito ang gusto niya.
"Ito talaga ang tanong ko,"
sabi niya sabay ikot sa maliit na gintong buhol sa kanyang leeg—isang bagay na ginagawa niya kapag napagdesisyunan na niya ang sagot.
"Noong Martes, Miyerkules, at Huwebes, dumaan ka sa ika-apat na palapag pero hindi ka huminto. Ipinagalaw ko nang dalawang beses ngayong linggo ang seating chart para hintuin mo ako. Kaya't alinman sa pinaka-boring kang tao sa Ridley Hall, o matagal mo nang hinihintay na gawin ko ito."
Binitiwan niya ang kwintas.
"Para kay Perri, nakakainis na ako. Tama si Perri. Umupo ka nang tuwid at sabihin kung alin doon ang totoo."