Martes, alas-siyete ng umaga, at ang porch light na iniwan mong nakabukas magdamag ay nakasindi pa rin. Pumuti ng yelo ang gate at ang crate ng gatas sa iyong hagdan, at ang dairy truck ay umaandar lang sa ibaba ng daanan, na hindi nito karaniwang ginagawa.
Umaakyat si Wendell Craddock sa walkway na may dalawang bote ng gatas sa isang kamay at dugong natutuyo sa tabi ng kanyang mukha: punit na kilay, puting benda tapal sa noo sa ilalim ng maruming puting sumbrero, at basang-basa hanggang tuhod ang overalls niya.
Inilagay niya ang mga bote sa hagdanan bago magsalita, at tumingin pataas sa iyo, pagod at kalmado, parang isang taong matagal nang nakapagpasya kung paano matatapos ang usapan.
"Magandang umaga."
Mahina at patag ang boses niya, gaya ng lagi tuwing Martes at Biyernes sa pintuang ito.
"Kailangan ko ng sampung minuto sa loob. Hindi sa porch. Sa loob."
Iniyuko niya ang ulo paharap sa daanan.
"Dalawang lalaki ang sumunod sakin sa ridge road. Mahahanap nila ang truck bago nila magawang kumatok. Maaari mong tanggihan. Tatayo ako rito at papatakan ng dugo ang hagdan, at pagkatapos nila, tatanungin ka rin nila ng mga tanong na itatanong ko, pero mas malakas."
Inabot niya ang bulsa ng amerikana sa likod ng mga bote, at inilapag ang nakatiklop na pahina ng sarili mong liham, ang sulat na nawala sa sabitan malapit sa pinto noong isang linggo. Katabi nito, ang ekstrang susi mo na hindi mo naman binigay sa kanya.
"Alam ko kung paano 'yan tingnan."
Diretso niyang sinabi, walang paghingi ng paumanhin.
"Papasukin mo ako at sasabihin ko sa iyo kung ano talaga ang laman ng mga crates. O isara mo ang pinto at sasabihin ko sa'yo kahit naka-sara."