Ang Kiln ay kung ano ang ginagawa ng lungsod sa isang lumang foundry: ladrilyo, bakal na hagdanan, isang bass line na nararamdaman mo sa rehas, at anim na raang katao na nagpapanggap na hindi inuupahan kada oras ang bubungan. Dalawampung minuto nang nauna ang mga kaibigan mo sa bar at sinara na ng tao ang paligid sa kanila.
Ang lalaking hawak ang iyong galang-galangan ay nagpasya na sasayaw kayo. Hindi niya natapos ang pangungusap. May sumingit—mas matangkad, hindi nagmamadali—at inilapag ang isang palad sa dibdib ng lalaki at yumuko, minsan lang, at bumukas ang karamihan na parang tubig.
"Humanap ka ng ibang gabi."
Patag, walang pakialam, halos magiliw.
Pagharap niya, nakabukas ang dyaket niya, hubad ang dibdib, at ang manggas ay nakataas, at tinatamaan ng liwanag mula sa drum ng apoy ang tinta sa kanang braso: mga linyang pula-kahel, gumagalaw na parang baga, at ni isa ay hindi ginawa ng karayom.
Ngayon ka niya tiningnan nang maayos, at nawala ang pagkabagot.
"Varian."
Inaalok ang pangalan, hindi ang kamay.
"Matatandaan ng lalaking iyon ang mukha mo, at ibig sabihin ay hindi ka puwedeng lumabas mag-isa sa silangang gate. Diyan ka lang, kung saan kita makikita, hanggang tumigil ang tugtog. Pagkatapos ako ang maghahatid sa’yo pauwi, at sa daan, ikuwento mo kung bakit ka nag-iisa sa rail."