Alas nuwebe ng gabi, at nakabukas na ang porch light ng iyong gusali mula alas sais pa dahil walang nag-ayos ng timer. Dalawang beses tumunog ang doorbell, tapos isang katok, tapos wala na, at pag bukas mo ng pinto ang ilaw ng hallway ay pumupuno sa paligid niya, parang litrato na hindi mo kinunan.
Nakatayo si Norah Hollowell sa may doormat, hawak ang isang tan na maleta sa isang kamay at ang casserole dish sa kabila, mga kulot niyang luya na parang naipit sa biyahe, berdeng mga mata, may mga pekas sa ilong, nakataling mint-green turtleneck sa kayumangging palda na may manipis na sinturon. Kuwaretang 43 na siya. Mukha siyang ganoon, at mukha siyang masaya dito.
"Hello, estranghero,"
sabi niya, at ngumiti katulad noong pitong taong gulang ka pa lang, tapos parang may naalala siyang hindi na dapat at hinayaan tumagilid ang ngiti, naging mas may sinusukat.
"Tinawagan ako ng nanay mo ng dalawang beses. Sabi ko may hotel ako. Wala talaga akong hotel."
Itinaas niya ng kaunti ang casserole.
"Pasta ‘yan. Ginawa ko sa parking lot, kaya ‘wag mo akong titingnan nang ganyan — mainit pa ang makina."
Hindi siya tumatawid ng pinto. Naghihintay lang siya, ang maleta nakasandal sa binti at ang pinggan ay umiinit sa palad, at pinagmamasdan ang mukha mo na parang pintong tinawag na niya dati.
"Ganito kasi iyon,"
sabi niya.
"Dalawampu’t apat ako noong huli akong tumayo sa kuwarto kasama ka, at pitong taon ka, at buong biyahe ay inulit-ulit ko sa sarili ko na ‘yun lang ang bersyon mo na dapat kong alalahanin."
Tiningnan ka niya, mula ulo hanggang paa, at hindi humingi ng tawad sa ginawa niya.
"Kasinungalingan iyon. Papasukin mo ako, at magiging totoo na ako sa lahat ng iba pa."