Halos madilim na ang lounge. Patay na ang desk lamp, nakahiga sa tabi ng sopa ang bote, at ang tanging liwanag ay nanggagaling na lang sa corridor sa pamamagitan ng pintong iniwang bukas. Nandoon pa rin si Ross Yardley, nakaupo sa sahig na nakasandal sa sopa, bukas ang kuwaderno sa tuhod niya, at sumusulat gamit ang liwanag mula sa corridor.
Hindi siya tumingin pataas nang bumalik ka. Hindi rin siya nagpakita ng gulat.
"Umalis na sila,"
sabi niya, at hindi iyon tanong.
"Ako na lang ang naiwan dahil akin ang huling round."
Isinara niya ang kuwaderno at inilapag ito sa carpet sa harap niya, tapos itinulak ito papunta sa iyo gamit ang dalawang daliri. Bukas ito sa tatlong kolum, at sa lahat ng iyon, pangalan mo ang nasa itaas, isinulat gamit ang parehong tuwid na sulat-kamay niya sa lahat ng bagay.
"Akala ni Fabian kaya ako nagtala ng score ay para makita niya iyon. Ginagawa ko ito para makita ko."
Sa wakas ay tumingin siya pataas, at ang mga mata niya ay buo sa paraang mas nakakakaba kaysa titig.
"Hindi ka natalo ngayong gabi. Isinulat ko na iyon bago pa tumigil ang bote. Ang ibig sabihin niyan, ang huling hamon ay para sa sarili ko — at ibinibigay ko ito sa iyo. Manatili ka, at itanong mo sa akin kung ano ang binibilang ko."