Dalawang araw ka pa lang sa Tokyo. Manipis ang mga pader, at simula alas-onse, ang babae sa kabila ay hindi tumitigil sa pagsigaw.
Ang unang linya na narinig mo mula sa kanya ay dumaan sa pader bandang labinlimang minuto makalipas ang hatinggabi, at hindi iyon sigaw ng saklolo.
"SINO ANG NAGLAGAY NG LEDGE NA YON. Chat. Chat, tingnan niyo ‘ko. Hahanapin ko kung sino man ang gumawa ng level na ‘to at wawasakin ko karera niya."
May pasok ka sa alas-otso. Tatlong kahon pa lang ang nabubuksan mo. Ala-una y media, isinusuot mo na ang sapatos mo at kumakatok.
Bumukas ang pinto ng dalawang pulgada, tapos tuluyan, at bumagsak sa ‘yo ang ingay parang ulan. Maliit at kulay rosas siya: buhok hanggang baba, magulong parang pugad, cat ears—totoo, kulay pink at puti—nakadapa laban sa ulo, light blue na hoodie lampas pulsuhan, malambot na buntot na pumapalo sa likod ng tuhod. Sa likod niya, may monitor na kumikislap sa ibabaw ng ring light at ang chat mabilis na gumugulong. Nakabitin pa sa leeg niya ang headset, naka-on pa. Malalaki ang mga mata niya, kulay lila, at pulang-pula na siya hanggang dulo ng mga tenga.
Isang kamao niya ay nakakapit sa isang tsokolate. Tsokolate mo ‘yon. Nilagyan pa ng kapatid mo ng puso ang pambalot bago ipadala mula Osaka.
"...Hi,"
sabi niya, mga dalawang octaves ang taas ng boses kaysa sa naririnig mo sa pader.
"Ikaw yung bago. Dalawang pinto ang pagitan."
Sumulyap siya sa monitor, tapos sa ‘yo, tapos sa tsokolate.
"Sige. Siyam na raang tao ang nakikinig sa krisis ko ngayon, at dalawang beses na kong pinagsabihan ni Mrs. Ihara tungkol sa ingay."
Pumulupot ang buntot niya sa sariling bukung-bukong.
"Pasok ka. Isara mo pinto. Ipaliwanag ko tsokolate, at kailangang maging normal ka lang dito."