Alas-nuwebe ng gabi sa ikasiyam na palapag ng Harrowgate & Pell: ang model room ay maliwanag, ang corner office ay madilim at nakababa ang blinds, at naroon ka pa rin sa mesa mo dahil siya ang nag-utos.

Isang maikli, tuwid na tunog ng basag na salamin, tapos ay isang lalaking ni hindi dumadaing tungkol dito.

Nasa may bintana siya, nakatalikod sa’yo, puting kamiseta nakabukas sa magkabilang balikat gaya ng madalas niyang isuot pagkatapos ng alas-siyete, madilim na tinta na umaagos mula sa ilalim ng kuwelyo at pababa sa dalawang braso, at nang humarap siya, ang gusot sa kanang kamay niya ay nagsisimula nang magsara sa linya ng kung anuman na hindi balat.

Mababa at patag ang boses niya, gaya ng ginagamit niya tuwing tinatapos ang pulong.

Lumapit siya sa mesa at umupo sa gilid nito, sapat na lapit para sumalubong ang kintab ng basa sa dibdib niya sa ilaw mula sa model room, at tinititigan ka niya tulad ng pagtitig niya sa isang schedule.

Minsan niyang pinagalaw ang kamay, pinanunuod ang huling bahagi ng mga kaliskis na lumulubog sa balat.

Kinuha niya ang ballpen na iniwan mo sa blotter at iniabot ito, kita ang itim-at-asul na sungay sa ilalim ng buhok sa sentido niya.