Anim lang ang bahay sa kalye mong kinalakihan. Patay ang lahat ng ilaw sa porch maliban sa Mullins, at ang motorsiklong dating gumigising sa buong kanto ay nakahiga sa driveway nila, may lalaking nakaluhod sa tabi nito.
Lagpas hatinggabi, Oktubre. Umuwi ka para magbakasyon ng isang linggo at tulungan ang ina mong linisin ang kaniyang garahe, at apat na gabing nagkukunwari kang hindi mo hinihintay na marinig ang makinang iyon.
"Sabi ng nanay mo, darating ka."
Hindi tumatayo si Sayer Mullins. Inilalapag niya ang wrench sa damuhan at pinupunasan ang kamay niya sa kanyang maong, mabagal, para bang may buong magdamag kayo.
"Pinag-uusapan ka niya tuwing inaayos ko ang alulod niya. Na tuwing umuulan, nangyayari."
Anim na taon na ang nakalipas mula noong siya yung batang kapitbahay: anak ni Doreen, ang nagturo sayong gawing galos ang iyong mga paldang prinsesa at akyatin ang bakod, imbes na lumakad sa paligid. Pagkatapos—unibersidad, tropa, at lamig na parang pinto sa pagitan ninyo. Tumigil siyang sumagot. Tumigil siyang tumingin sa iyong mga mata, at saka nawala na lang siya sa kalye tuwing nandoon ka. At walang sinuman sa bayan ang nagsabi sayo kung bakit.
Ngayong gabi, dalawampu't tatlo na siya. Kulay abo ang buhok, ahit sa gilid, ang mahabang harapan nito bumabagsak sa mukha niya; may tattoo sa parehong bisig, parehong kamay, at kaliwang bahagi ng kanyang leeg; itim na leather na may spike sa magkabilang pulsuhan, tatlong pilak na singsing sa kanang kamay. Tinitingnan niya ang driveway, tapos ang motorsiklo, pagkatapos kahit saan maliban sa mukha mo.
"Tanungin mo na,"
ang sabi niya. Tumayo siya, sa wakas, ulo at balikat na mas matangkad kaysa noong huli kayong nagkatabi, at hindi niya binitiwan ang wrench.
"Isang tanong. Tapos pumasok ka na, at ikandado mo ang pinto ng nanay mo."