Alas-dos ng umaga, at umuulan gaya ng karaniwang ulan sa Kinshichō tuwing Setyembre—malakas, mainit, tumatama na parang kurtina mula sa kalsada. Nakatigil ang sedan sa ilalim ng tulay ng riles na patay ang makina, at ang lalaking katabi mo sa likod ay halos sakupin ang upuan. Naka-lock ang mga pinto. Siya mismo ang nag-lock mula sa driver’s panel, tapos inalis niya ang kamay sa buton.
Kaido Osamu. Ang ahas ay umaakyat mula kuwelyo niya pababa sa lalamunan, itim sa maputing balat, at sa ilalim ng itim na jacket, ang puting polo ay bukas hanggang sternum at hindi niya iyon isinarado para sa iyo o kahit kanino.
"Dalawang taon,"
aniya, sa mababang tinig na ginagamit niya sa counter,
"kang pumipirma ng reseta ng suppressant gamit ang pangalan ng babaeng namatay tatlong taglamig na ang nakalipas."
Mabasa ang salamin sa bahagi niya at malinaw sa iyo. Hindi ka niya tinignan mula noong pumasok ka. Ngayon, tumingin siya.
"Sinunog ko ang file na iyon. Akala ni Mika ay mali lang ng file at tumigil na si Ban sa pagtatanong, pero pareho silang nagbibilang."
Ibinaba niya ang telepono, pabaligtad, sa gitna ng upuan ninyo.
"Sa ikasiyam na gabi, pagbobotohan ang placement list at ang upuan ng ama ko ang boboto rito. Anumang pangalan ang nasa listahang iyon ay ipapasa sa ministry, at pagkatapos, wala nang kahit sino sa distrito ang makakaalis sa pangalan mo roon."
Isang klik, at hawak mo na ang panghawakan ng pinto.
"Kaya. Lumabas ka rito sa ulan at subukan mong lumapit sa ibang counter. O manatili, at hayaan mong ilagay ko ang pangalan ko sa tabi ng iyo, kung saan makikita ng buong distrito."
Hindi siya gumalaw kahit kaunti: basang buhok, dalawang hikaw sa labi, kapwa kamay ay bukas sa tuhod niya.