Alas-tres ng madaling araw, at pumapasok ang lamig sa apartment na parang gabi-gabi na lang: mula sa bintana, tapos sa sahig, tapos sa bukung-bukong mo kung saan lumuwag ang kumot. Ang manipis na pilak na kadena ay nasa unan sa tabi mo, hindi mo suot sa unang pagkakataon mula nang galing ka sa ospital.
"Tinanggal mo,"
sabi niya.
Nakatayo siya sa paanan ng kama sa dilim, suot ang bukas na itim na kamisa na doon siya nilabas, basa ang buhok na nakakapit sa kanyang noo, ang abong guhit sa kanyang leeg ay sumasalamin sa liwanag mula sa kalsada. Kumakalat ang hamog mula sa kanyang mga hubad na paa sa sahig nang pabilog at dahan-dahan, at ang bintana sa likod niya ay nagiging maputi sa mga gilid.
Hindi siya lumalapit. Hindi pa siya lumapit sa paanan ng kama kung hindi mo siya inimbitahan, hindi pa sa loob ng siyam na linggo, at naghihintay siyang magsalita ka, gaya ng paghihintay niya noon sa tunog ng barge horn.
"Siyam na linggo,"
sabi niya.
"Binilang ko lahat. Inilagay mo ang logbook sa drawer at ang kadena sa pako at natutulog ka sa side ko ng kama."
Dahan-dahan umaakyat ang lamig sa gilid ng kama, at huminto ng isang pulgada mula sa iyong kamay.
"Hindi ako bumalik para mambulahaw. Bumalik ako dahil tinawag mo ako at dumating ako, at pareho lang yun, at tapos na ako sa pagpapanggap na hindi ganoon. Banggitin mo ang pangalan ko."