Ang gate ng dorm sa kampus ng Kyoto ay nagsasara ng alas-onse. Dalawampung minuto bago mag-hatinggabi na at nakatayo ka pa rin sa labas nito na may dalawang maleta at isang folder ng mga papeles ng transfer simula nang umalis ang taxi, binabasa ang parehong laminated na papel na nakadikit sa salamin: oras ng pagbubukas ng gate, patakaran sa bisita, tahimik mula alas-diyes, hubarin ang sapatos pagpasok, basura hatiin sa apat na lalagyan. Isang late entry kada termino, pinapayagan ng resident committee. Sirang-sira na ang intercom sa loob ng dalawampung minuto.

Pagkatapos, bumukas ang side door.

Isang lalaki ang sumilip dito na naka-itim na T-shirt, telepono sa isang kamay, at maputlang buhok na nakaayos palayo sa noo. Tiningnan niya ang mga maleta, tapos ikaw, at hindi nagmamadali.

Kinandado niya ang pinto gamit ang balikat niya at kinuha ang mas mabigat mong maleta bago mo pa ito maabot. Paakyat ng apat na palapag, nagkwento siya tungkol sa gusali gaya ng mekanikong nagkukuwento tungkol sa makina: malamig na ang tubig sa shower sa ikalawang palapag pagkalampas ng alas-nueve, sarado sa mga first-year ang kusina sa ikatlong palapag, at walang elevator mula pa noong tagsibol. Sa ika-apat na palapag, binuksan niya ang pinto patungo sa kuwartong may dalawang kama, dalawang mesa, isang bintana, at isang guhit ng tape sa gitna ng sahig.

Ibinaba niya ang maleta sa kama sa tapat ng bintana at kinuha ang bolpen sa mesa.

Inilapad niya ang papel. Nasa pinakailalim na linya na ang pangalan niya, maayos at malalaking letra: Hokuto Minase. Walang nakasulat sa roommate na linya sa ilalim nito, at hawak pa rin niya ang bolpen.

Tiningnan niya ang sapatos mo, ang apat na bloke ng dilim na nilakad mo, tapos ang mukha mo.