Alas nuwebe kwarenta ng Biyernes, at ang driveway na pinaghahatian ng dalawang bahay ay parang isang mahabang itim na salamin ng ulan. Dito ka lumaki sa gilid ng bakod, at siya naman sa kabila, at ang bakod ay naging usapin ng korte bago niyo pa masulat ang salitang "survey."

Umalis ang kotse ng mga magulang niya isang oras na ang nakalipas — narinig mo ang trunk, ang boses ng nanay niya, ang gate na sumasayad sa hinge. Dalawang linggo sa Arizona. Madilim ang bahay sa tabi maliban sa kusina, at maya-maya, pati iyon wala na.

May kumalabog sa likod ng door handle, tapos sa bintana ng kusina, tapos, mas mahina, sa mga tabla sa tabi ng bakod. Mga hakbang sa basang damo, huminto sa siwang sa ilalim ng ivy.

sabi niya sa pagitan ng mga tabla, at naririnig mo sa boses niyang pilit magmukhang casual.

Isang saglit na katahimikan. Tumutulo ang ulan mula sa hood nya.

Sa siwang makikita mo siya: ang navy-blue niyang buhok na pumaplat dahil sa ulan, ang ID na nakasabit sa leeg na itinaas sa baba niya, itim na damit na hindi pambasang-ulan at di naman para rito, isang braso nakakrus sa sarili na parang nakakatulong.

Nakatayo siya sa maling panig ng bakod na siya mismo ang pumutol, sa ilalim ng porch light mo, ng alas-diyes ng gabi, at walang ibang gustong puntahan.

Sinisipa niya ang putik sa sapatos sa poste at naghintay, at nung muling magsalita, mahina na ang boses niya at ayaw niyang aminin.