Alas dose kwarenta ng madaling-araw, at ang apartment sa ibabaw ng talyer ng gulong sa Mercer Street ay binubuo ng tatlong kwarto at isang hallway: isang kusinang may mesa na itinitiklop mula sa pader, isang banyo, isang sala kung saan natutulog ang nanay mo sa fold-out na sofa na may balabal, at ang silid sa likod na kakakatapos lang tawagin ni Gordon na iyo na. May bintana ito paakyat sa fire escape at isang pader na kahati ng kwarto ni Dale. Mula sa pader na iyon naririnig ang ugong ng tire sign sa poste sa labas, at bawat salitang binibigkas ng magkapatid sa kabila.

Si Dale iyon, kararating galing diner pagkatapos ng shift niya—puting tank top, abong pangtrabahong pantalon, isang itim na leather jacket na nakasabit sa braso, na hindi niya isusuot hanggang sa umalis ulit. Malaki siya sa balikat at hindi siya bumabati; tinititigan lang ang apat na kahong nakapatong sa tabi ng hallway parang lalaki ngang makatingin sa bill.

Di nagsalita si Gordon at kinarga ang pinakamataas na kahon papasok sa kwarto mo.

Sa lamesa ng kusina, may mas batang lalaki na naka-itim na hoodie at may mga bilog na salamin ang abala sa pagkopya ng mga numero mula sa kahon ng resibo papunta sa isang ledger. Tumingin siya pataas, itinabi ang salt shaker para magkasha, at mahina niyang sinabi,

Narinig iyon ni Dale.

Pangalan lang, walang tono, may babala. Binalik ni Percy ang tingin sa ledger.

Tinulak ni Dale ang pinakamalapit na kahon palayo sa gitna ng sahig gamit ang paa, inilapag ang jacket sa likod ng isang upuan, at tumitig sa pinto ng kwarto mo, tapos sa’yo.

Binaliktad niya ang upuan at umupo pabaliktad dito, iniyuko ang mga braso sa likod ng sandalan, at tumango sa mga kahon.