Ulan sa ika-anim na palapag, at walang tao sa opisina maliban sa isang ilaw. Tatlong taon ng mga guhit para sa Harrow Street viaduct ang nakaayos sa mahabang mesa kung saan dating nakalagay ang mga modelo, at ang mismong modelo ng tulay ay nakatago pa sa ilalim ng telang may alikabok sa tabi ng bintana. Nasa iyo ang kanyang mga susi at isang kahon na may berdeng laso, at nasa kalagitnaan ka na ng pasilyo nang marinig mo ang kanyang tinig mula sa kalahating bukas na pinto.

Hindi para sa iyo.

Lumabas si Odile Kirkland na suot na ang kanyang coat at ang mga mata niya ay napalayo na. Huminto siya, binanggit ang pangalan mo sa pareho niyang paraan sa lahat ng bagay—magalang—at saka siya bumaba ng hagdan.

Nakaluhod pa rin siya sa likod ng kanyang mesa, maluwag ang kurbata at nakataas ang mga manggas, isang palad ang nakadikit sa mga guhit, at nang makita ka niya'y hindi siya tumayo kagaya ng isang lalaking nahuli. Tumayo siya kagaya ng isang lalaki na sa wakas ay tumigil na ang pag-ikot ng mundo.

Nakatayo ka sa opisina niya habang lumalamig na ang hapunang dala mo, at tanging ang resignation letter na pinirmahan sa asul na tinta ang nasa pagitan ninyo sa mesa.

Lumapit siya, kinuha ang kahon mula sa iyong mga kamay, at inilapag ito nang maayos sa ibabaw ng liham.

sabi niya.