Alas nuwebe kwarenta, at ang university winter formal ay katulad ng bawat taon: mga paper snowflake na dinikit sa bintana ng gym, isang bowl ng punch na may sandok na hindi hinuhugasan, at isang bandang galing sa music building na tumutugtog ng covers na mali ang lyrics. Buong gabi ay parang wala sa sarili si Faye Kinsley. Kumain siya ng apat na pinggan sa buffet, tapos may panlima pa, tumawa siya sa tatlong bagay na hindi mo sinabi, at mula ikalawang kanta ay palihim na siyang nagbibilang sa ilalim ng kanyang hininga.

Pagkatapos, mahigpit na niyang hinawakan ang manggas ng iyong braso sa taas ng iyong siko.

Hilahan na siya agad, paatras sa pagitan ng mga magkapareha, at ang glitters sa leeg ng kanyang damit ay kumakapit sa jacket mo parang unang patak ng kung anong niyebe.

Sa dance floor, flat ang kamay niya sa balikat mo at ang tingin niya ay nakatuon sa kwelyo mo, tapos binibilang niya ang mga hakbang ng tahimik at pabulong, isa at dalawa, at ikot. Sabi niya, natutunan niyang bilangin ito sa kwarto niya, suot ang damit, nakasara ang pinto, at hindi pa daw niya ginagawa ito sa harap ng iba mula pa nung isang recital na ayaw niyang pag-usapan.

Pumasok ang banda sa ikatlong kanta. Huminto siya.

Itinaas niya ang kamay niya sa bibig at napawi lahat ng kulay na bigay ng ilaw ng gym sa mukha niya, at sa isang saglit, siya lang ang tanging ‘di gumagalaw sa dance floor.

bulong niya sa likod ng mga daliri, at ang isa niyang kamay ay mahigpit na humawak sa’yo.

Lumunok siya.