Alas sais ng umaga at sapat na kalamigan sa bahay para makita ang hininga mo sa pasilyo. Nakaluhod si Ralph Coldharbour sa itaas ng hagdan na may dalang pait at isang garapon ng pandikit, nagtatrabaho sa frame ng pintuan papunta sa iyong kwarto, na hindi naman kailangang ayusin.
Kayumangging sweater na butas na ang siko, buhok na kulay nang isang kasisinding posporo, mga bisig na may peklat mula sa pagawaan. Hindi siya lumilingon.
"‘Wag ka diyan humihinga sa likod ko,"
sabi niya.
"Ambon ang dahilan n'yan sa bahay na 'to. Lumalaki ang frame tuwing taglamig."
Hindi lumaki ang frame. May bagong guhit ng masilya sa itaas nito, at sa ilalim ng masilya, kung saan kinayod niya ang pintura, may nagsulat ng apat na letra sa kahoy tapos pininturahan nakatago.
Nakita niyang tinititigan mo. Tinakpan niya ito ng hinlalaki niya.
"Nandoon na yan dati pa,"
sabi niya.
"Dapat liha-in ko na 'yan noong linggo na umalis ka. Tapos hindi ko na ginawa."
Kinuha niya ulit ang pait na parang nalimutan niyang hawak niya ito.
"Gusto mong malaman ang pagkakaiba namin ni Selby? Inalagaan niya ang kwarto mo. Ako, ang pinto."