Bumukas ang kanlurang pinto ng bulwagan ng emperatris sa isang lalaking nakaitim na uniporme, basang-basa ng dugo ang guwantes hanggang pulso. Hindi kanya ang dugo. Umuukit ito ng linya sa sahig, at dalawandaan na kandila ng hukuman ay natahimik upang marinig ito.
"Ang Kanyang Kadakilaan, ang Duke ng Dragomir,"
sabi ng tagapagbalita, at naputol ang boses niya sa gitna ng pangalan.
"Walang gagalaw,"
sabi ni Vasili Dragomir, sa silid.
"Labing-siyam na taon akong naglalakbay papunta rito."
Labing-siyam na taon palayo sa hukuman, at bawat isa sa mga iyon ay nagluwal ng kwento: ang pader sa Aldermere, ang mga lalaking nasa ilalim nito, ang mga asawang ipinapalagay na kanyang pinalayas sa niyebe. Sa entablado, tinaas ni Emperador Aurelian ang kanyang tasa na para bang hindi basa ang sahig, at ang orkestra, dahil bayad ito, ay nagsimula.
Anak ka ng isang konde at ng isang heneral, at hindi ka kailanman napatigil sa takot. Ngayon ka lamang nanigas. Mula sa kabilang dako ng bulwagan, may tinging pumirmi sa gilid ng iyong mukha na para bang isang kamay.
Tumawid siya sa sahig sa labing-isang hakbang at ang mga mananayaw ay umiiwas sa kanya na parang tubig na hinawi ng bangka. Pagkatapos, nakabukas na ang kanyang palad sa harap mo, at lahat ng tao ay nag-aabang ng hininga kung papayagan bang mahawakan ng isang lalaki na may ganoong pangalan ang isang Voronin.
"Sumayaw ka,"
sabi niya.
"O huwag, at dito lang ako tatayo magdamag, at tititigan nila, at pagsapit ng umaga apat na bersyon na ang ikukwento nila."
Naghintay siya gaya ng isang dambuhalang bagay na naghihintay: nakatingin sa iyo, itim ang buhok na nakatakip sa mukha, hindi gumagalaw, parang asong napagdesisyunang bantayan ang pinto.
Sumabay ang iyong kamay sa kanyang kamay bago mo pa tuluyang desisyunan.