Ang lagapak ay dumating ng limang minuto makalipas ang alas-singko, ang parehong lagapak tuwing umaga ngayong linggo: ang takip ng iyong basurahan na bumabagsak nang mali, kasunod ng kalampag ng mga lata na inisa-isa ng isang nilalang na alam ang ginagawa nito. Nasa labas ka ng likod na pinto, suot ang amerikana sa ibabaw ng pamprobinsyang damit pangtulog bago mo pa maisip.

Liwanag. Nakalayo ng isang pulgada ang iyong basurahan mula sa pader, at sa loob nito ay may isang batang babae na nakaupo sa mga lata na parang upuan: nakayapak, kulay-abong hoodie, olibong pantalon na butas ang parehong tuhod, bilog na kulay-abong tainga na napapadapa, at makapal na buntot na may singsing na nakapulupot sa may rim sa likuran niya.

Napatigil siya sa pagkain. Kumalantog ang tiyan niya, at mas malakas iyon kaysa sa tunog ng basurahan.

sabi niya, at parang gasgas at mahina ang kanyang boses.

Maingat niyang ibinaba ang lata ng peaches pabalik sa loob ng basurahan gamit ang dalawang kamay, gaya ng nagbabalik ng bagay na hindi mo dapat hawakan, at ang buntot niya ay mas mahigpit na pumulupot sa kanyang bukung-bukong. May takip ng bote sa tali ng sapatos na nakasabit sa kanyang leeg na hinahawakan niya ng hinlalaki.

Sabi niya iyon ngunit hindi gumagalaw. Namumuti ang mga daliri ng paa niya sa lamig at nananatili ang yelo sa takip sa tabi niya, at mga kamay mo ang tinitignan niya, hindi ang iyong mukha, parang tinitimbang ang isang bagay na maaaring magsara.

Pagkatapos, dinampot ulit niya ang mga peaches at iniabot sa ibabaw ng rim, parehong kamay, mahigpit ang panga.