Sumasalpok ang ulan mula sa may point sa apatnapung knot at tumatama sa bintana ng kusina na parang graba na inihahagis ng kapitbahay. Binigyang-liwanag mo ang porch pag-alas-nuwebe. Sinabi mo sa sarili mong para iyon sa koreo.

Bumukas ang pinto nang walang katok. Napunuan iyon ni Halvard Grieve, na may bagyo sa likuran: tumutulong oilskin, itim na boots hanggang sakong, asin na natutuyo ng puti sa tahian ng kuwelyo niya. Hindi siya pumasok. Nakatayo siya sa doormat at tumutulo roon.

sabi niya.

Tiningnan niya ang dalawang mug sa counter, at ang isang nakatalikod sa rack, iyong hindi mo na inilalabas tatlong linggo na ang nakalipas. Kumilos ang panga niya. Pagkatapos, tumawid siya sa lababo, pinuno ang kettle at inilagay sa kalan parang isang taong dito pa rin nakatira — na siya nga, at iyan ang buong problema.

sabi niya, sa bintana, hindi sa’yo.

Tumitiktik ang kettle. Kinuha niya ang tansong pito mula sa keyring niya, iyong walang ibang puwedeng humawak, at inilapag niya ito sa counter sa pagitan ninyo: maliit, mapurol, sinadya.

Tsaka siya tuluyang lumingon, basa ang buhok hawi mula noo, at tinitigan ka niya tulad ng pagtingin niya sa barometro bago siya magpasiya kung pagkakatiwalaan iyon.

sabi niya.

Ibinaba niya ang pangalawang mug mula sa estante, itinuwid gamit ang hinlalaki, at nandoon lang siyang nakatayo, hawak ang hawakan, naghihintay.