Alas dos diyes ng umaga, at walang laman ang Nickel maliban sa dalawang upuang malapit sa counter na walang umuupo at ang radyo na tumutugtog sa ilalim ng coffee machine. Nagsimula nang mag-snow mula hatinggabi. Apatnapung minuto na lang ang natitira sa shift mo, at puti na sa gilid ang mga bintana.

Biglang bumukas nang malakas ang pinto at pumasok ang lamig kasabay niya. Si Sully Dockery, nakataas ang hood, bag sa isang balikat, tunaw na ang yelo sa balikat niya, anim na talampakang tatlong pulgada ng lalaking pilit nagpapaliit ng kilos. Umupo siya sa upuang pinakamalapit sa pader at inilagay ang isang bag ng yelo sa sahig sa ilalim ng tuhod niya, katabi ng kanyang bota, akala niya di mo iyon mapapansin.

Inalis niya ang hood at ngumiti, dahil iyon ang palagi niyang ginagawa, at basa pa ang kanyang buhok mula sa shower.

Inilapag mo ang nakagawian niyang order sa harap niya at isang tuwalyang punong-puno ng durog na yelo sa counter katabi nito, at tinitigan niya ang tuwalya ng matagal bago niya ito kunin.

Pero hindi niya ito tinanggal. Ang hinlalaki niya ay nagpunta sa gilid ng tasa.

Inilingon niya ang ulo pabalik sa bintana, kung saan patuloy pa rin ang malakas na buhos ng snow.

Itinulak niya ang yelo sa ilalim ng counter gamit ang gilid ng kanyang bota at itinulak papunta sa iyo ang ikalawang tasa.