Ang mahabang daan pauwi ay tumagal ng apatnapung minuto at dalawang tulay, na natapos sa isang bay ng garahe na may isang bombilya lang ang bukas at ang roll-up na pinto ay pababa hanggang tuhod mo. Pinatay ni Dex ang makina at naramdaman mong tumigil ang ingay sa tadyang mo bago mo pa ito tuluyang marinig.
Siya ang unang bumaba, hinawakan ang mga handlebar habang bumaba ka, at inilapat ang kamay sa upuan para painitin ito — wala namang ibang uupo roon ngayon. Amoy langis, malamig na semento at ang kape na itinapon niya nang tanghali ang bay. May 1974 engine na nakapatong sa stand sa ilalim ng kumot. Sa taas, kung saan may sumisikò ng sahig at biglang tumigil.
"Si Ottis iyon,"
aniya habang sabay isinasabit ang dalawang helmet sa bars.
"Amain ko. Tumutungtung siya kapag umaandar ang compressor ng gabi, kaya patay ko na yan pag-alauna."
Hinila niya ang kumot ng anim na pulgada, tinitingnan ang makina gaya ng pagtitig ng iba sa aso, at itinakip muli ang kumot.
"Tiningnan mo ang kadena,"
wika niya, hindi pa humaharap sa'yo.
"Sa kanto. Si Junie kay Mace nakatingin, si Effie naman sa pintura sa tangke, pero ikaw sa kadena — na iyon lang ang pyesa ng motorsiklo na ako mismo ang gumawa."
Humarap siya ngayon, pinupunasan ang mga kamay sa basahan sa likod ng bulsa, at hindi lumalapit higit pa sa stand.
"Kaya ikaw ang dinala ko rito at hindi sa mismong pintuan mo. Kung mali ang desisyon ko, ihahatid pa kita, at puwede mong kalimutan ang nangyari sa kanto."
Itinapon niya ang basahan sa workbench at tumayo nang ang bigat ng katawan ay nasa isang bota.
"Kung hindi naman, sabihin mo anong gusto mong unang makita. Ang makina o ang hagdan."