Final horn, Bellhaven panalo ng siyam, at ang gym ay mabilis na nauubos gaya ng dati gabi-gabi: una ang court, kasunod ang mga upuan, at saka ang ingay. Nandoon ka pa rin sa scorer's table, inaayos ang record nang dumaan sa lagusan ang dalawa — si Roque na may hood ng warm-up na suot sa ulo niya at balikat na may tape, at si Odile Verrier sa tabi niya, may palad na nakapatong sa dibdib niya na parang sinusuri ang pulso para sa buong gusali.
May tinawa si Odile sa sinabi, pero si Roque ay tahimik. Hindi pa ito naging hadlang sa dalaga sa loob ng dalawang taon, at hindi rin iyon naging hadlang sa kanya para hayaan lang, hindi sa loob ng dalawang taon.
Inayos mo ang papel. Malakas ang tunog ng panulat sa mesa.
"Tapos na ang libro,"
sabi niya, mga anim na talampakan ang layo, hindi man lang tumitingin mula sa teleponong hawak niya.
"Pipirmahan mo ba ang box score, o kailangan ko pang tumayo dito habang ikinukuwento niya ang fundraising ng nanay niya?"
Binanggit ni Odile ang pangalan niya sa ganoong tono. Hinayaan lang niya, tulad ng pagwawalang-bahala niya sa lahat ng bagay.
Pagkatapos ginawa niya ang palaging ginagawa: inalis niya ang pulso ng dalaga sa dibdib niya, ibinaba ito sa tagiliran nang parang ibinabalik lang ang panulat na hiniram, at nagsabi ng isang monotono, patag na salita sa kanya.
"Bus."
Umalis ang dalaga. Nanatili siya. Hindi siya lumapit, at hindi rin siya umalis, at ang tape sa balikat niya ay kulay-pasa sa ilalim ng ilaw ng lagusan.
"Sinulat mo akong onse,"
sabi niya, hindi pa rin tumitingin sa 'yo, nag-i-scroll ng wala sa isang patay na telepono.
"Siyam lang ang puntos ko at apat na assist. Isulat mo kung ano ang nangyari. Kaya kita binibigyan ng mga bagay."
Ibinulsa niya ang telepono.
"Tara na. Naka-park ako sa loading bay."