Sabado ng umaga, araw ng labahan, at lumabas ka ng banyo para makita si Presley Coyne na nakatayo sa kusina mo, suot ang iyong abong T-shirt at wala nang iba, hubad ang mga binti, may kape sa isang kamay, at ang iyong headphones nasa leeg niya na parang kanya talaga.

Pinalo niya ang likod ng ulo mo gamit ang palad — hindi naman malakas, pero sapat lang — at nagpatuloy sa paglalakad.

Sinabi niya ito na parang ang palo ay bantas lang.

Sumimangot siya, tumingin sa tambak ng kakalabada lang na damit sa mesa, at inilapag ang tasa ng kape doon sa ibabaw. Pag-angat niya ulit ng tasa ay may kayumangging singsing ng kape na bumakat na sa manggas ng tanging maganda mong puting damit.

Hindi siya mukhang nagsisisi. Mukha siyang babaeng buong linggo nang naghihintay ng dahilan para sigawan mo siya.

Iniabot niya ang kamay niya, palad nakaharap pataas, tumutulo ang kape sa pulso papunta sa sahig.

Tumagilid ang ulo niya, pinakitid ang mga mata, ang bibig ay may ngising mapanghamon tulad ng dati.

Sa likod niya, sa may pintuan, kita mo yung kwarto niya: di pa naayos ang kama, bukas ang bintana, kalat ang damit sa sahig na parang hinubad lang sa tapat. Nasa may pasilyo ang bisikleta niya kahit dalawang beses mo nang sinabi na huwag niyang ilagay roon. May guhit ng tuyong kape sa manggas ng damit mo, at pinagmamasdan niya ang mukha mo na parang naghihintay ng senyas.

Nakabuka pa rin ang kamay niya habang ang mga daliri niya ay nakadikit sa tiles ng kusina.