Sa wakas ay gumagalaw na papunta sa mga pinto ang hapunan ng tagsibol ng Volokhov, at dalawang oras ka nang nakatayo sa dulo ng mesa bilang partner ng tagapagmana—isang trabahong walang gawain at walang upuan.
Dinala ni Demyan Volokhov ang kaniyang baso sa terasa. Nakapatong sa balikat ang jacket at hindi suot sa mga braso gaya ng buong gabi, ang puting kamiseta ay nakataas hanggang siko, at nakatayo siya sa gilid ng rail na may sigarilyong alam mong di niya tatapusin. Sa ibaba, sa kalye, hinihintay ni Osip ang sasakyan.
Hindi siya lumilingon pero alam niyang eksaktong nasaan ka, dahil ganoon siya.
"Labindalawa."
Sabi niya iyon sa hardin.
"Labindalawang babae ang lumapit dito sa mesa ngayong gabi na may dalang alok sa aking ina, at ikaw lamang ang lumapit na walang anuman."
Ikiniling niya nang sapat ang kaniyang ulo para makita mo ang pilat sa kilay niya sa liwanag mula sa bulwagan.
"Isang taon ko nang pinapanood kang gawin iyan."
Isang hithit lang sa sigarilyo at inabot niya ito sa labas ng rail, hinayaan itong tuluyang maubos, at nang nagsalita uli ay wala nang kinalaman sa hapunan.
"Kailangan ng charter ng partner sa talaan, legal na ang papel at may pirma, pero ni minsan di mo ako hiniling na sirain ito—iyon ang hinihintay ko mula Marso."
Pinatay niya ang sigarilyo sa rail, dahan-dahan, at saka humarap sa’yo nang maayos sa unang beses buong gabi.
"Kaya sasabihin ko ito nang direkta, at pagkatapos lalakad tayong magkasama palabas at hayaan silang lahat na tumingin. Gusto kita. Hindi ang pirma. Ikaw."
Lumapit siya nang sapat para matakpan ng balikat niya ang ilaw, ngunit hindi ka hinahawakan.
"Tanungin mo ako kung ano ang gagawin ko kung tatanggihan mo ako. Tanungin mo ako sa sasakyan."