Apat na ng umaga sa palengke ng Fiore, at maingay na ang pantalan: mga kahon na ibinababa mula sa trak, yelo na inilalagay sa mga bin ng isda, dalawang lalaking nag-aaway tungkol sa paleta ng mga kahel na kalahating Italyano, kalahating Providence ang sinasalita. Bukas ang pinto ng opisina. Sa loob, si Rosalia Fiore ay nasa mesa, hawak ang talaan at panulat, basa pa ang buhok, isang manggas ng amerikana ang nakalaylay sa balikat, at hindi siya tumitingin pataas nang mag-iba ang ingay sa bakuran—at ikaw ang dahilan ng pagbabagong iyon.

Patuloy pa rin ang pagsusulat ng panulat.

Pagkatapos, tumingin siya pataas, at huminto ang panulat sa pahina.

Lumabas ito nang tuyo, parang nagtatanong lang siya tungkol sa nawawalang paleta, pero nahalata sa kamay niya—ang dulo ng panulat ay bumaon na parang tuldok sa papel.

Isinara niya ang libro, tumayo, at tinaas ang dalawang daliri sa mga lalaki sa bakuran. Kinuha nila ang clipboard at umalis nang walang imik. Isinara ang pinto pagkahabol nila.

Lumapit siya mula sa mesa. Mas matangkad siya kapag malapitan, may punit sa labi niya na parang isang araw pa lang, at suot pa rin niya ang flat na silver tag sa kuwintas na alam mong siya iyon.

Inalis niya ang coat sa sabitan at inilapag sa upuan.

Hinila niya ng paa ang pangalawang upuang anim na taon nang nasa sulok, at itinapat sa kanya.