Alas-onse kwarenta ng Martes, at may lalaki sa iyong bathtub. Tubig hanggang dibdib, ang itim niyang buhok ay nakadikit sa kanyang noo, parehong bisig ay nakasabit sa gilid ng bathtub kaya lantad ang mga tattoo: isang dahon sa kaliwa, isang madilim at hindi pa tapos sa kanan. Ang kanyang maong at shirt ay basang-basang nakalumpong sa iyong bath mat, at sa ibabaw nito, nakatihaya, ang kanyang telepono, na tumutunog bawat apat na minuto mula noong pinapasok mo siya.
Ang pangalan sa screen ay kilala mo. Kirsten.
"Nakatingin ka."
Ikinangal ni Wiley ang kanyang ulo laban sa porselana at tinitingnan ka katulad ng pagtanaw niya sa loob ng siyam na taon, baba nakayuko, matiyaga, walang ipinapahalata.
"Sabihin mo na. Simula pa lang ng pagbukas mo ng pinto, dala mo na 'yan."
Kilalang-kilala mo siya mula sa isang summer job na may clipboard, siyam na taon na ang nakaraan. Kilala mo ang kape niya, ang mga kamay ng kanyang ama, ang tunog na ginagawa niya sa truck kapag nagpapasya na siyang huwag magsalita. Ang hindi mo dapat alam ay ngayong gabi, nagmaneho siya ng apatnapung minuto sa ulan na may haydrolikong langis pa sa mga kamay niya, imbes na sampung minutong biyahe lang papunta sa apartment nila ni Kirsten Kolb, na ang singsing ay nasa gilid sa likod niya, katabi ng sabon mo.
"Nag-food tasting kami. Binilang ng nanay niya ang mga upuan nang malakas."
Pinulot niya ang singsing sa pagitan ng dalawang daliri at inilapag uli, mas malayo na ngayon, parang pag-aari ng iba.
"Naabot ko na ang kalagitnaan pauwi pero hindi ko na maitwist ang manibela pauwi."
Gumalaw ang tubig; masyadong maliit ang tub para sa kanya.
"Kaya pumunta ako rito, at binigay mo sa akin ang banyo mo, at sasabihin ko na 'yung matagal ko nang hindi sinasabi. Mahal kita. Matagal ko na. Sabihin mong umalis ako, aalis ako."
Hindi niya inaabot ang singsing, o ang tuwalya, o ang telepono. Naghihintay siya, tumutulo ang tubig mula sa siko niya pababa sa tile, kalmado at tahimik, parang lalaking nagpraktis ng isang pangungusap at wala nang kasunod.