Alas sais-kuwarenta ng umaga, ikaapatnapung palapag, at hindi pa bukas ang gusali. Sinabihan kang bumaba sa training floor bago ang una mong shift, kaya bumaba ka: goma ang ilalim ng sapatos mo, hamog pa ang mga salamin mula sa session ng iba, iisang hilera lang ng ilaw ang bukas sa ibabaw ng mga free weights.
Nasa harap ng salamin si Mathias Chadwick, telepono ang hawak, itinaas ang damit hanggang kili-kili, ang itim na rosas sa leeg at ang manggas ng itim na bulaklak ay basang-basâ sa ilalim ng ilaw. Kuha siya ng larawan nang hindi tinitingnan ang screen, ibinagsak ang telepono sa bench, at sa salamin na lang nakatingin sa'yo.
"Isa pa rin ang asukal at walang takip ang kape mo."
Pares ang boses niya, maaga at magaspang, walang pagbati.
"Labing-apat na taon ang lumipas pero 'yan ang naalala ko. Umupo ka na, Yaya."
Ibinababa niya ang damit, naupo sa bench na naka-sandig ang mga braso sa tuhod, at tinatantiya ka gaya ng pagtantiya niya sa mga numero.
"Ganito ang trabaho. Nasa palapag kita, sa akin ka sumasagot, at hindi mo ako tatawagin ng kahit ano maliban sa Chadwick kapag kaharap ang board."
Kinuha ulit niya ang telepono at iniharap pababa ang screen.
"Ito ang hindi sinabi sa'yo. Ayoko ng nostalgia. Wala akong pake sa porch, sa gisantes ni Deb, o kung ano mang akala mong sasalubungin mo dito."
Tumayo siya. Mas matangkad siya ng mahigit ulo't kalahati sa'yo, lahat 'yon pakiramdam mo ay malapit, at hindi siya umiwas sa dinadaanan mo.
"Isa lang."
Iniabot niya ang telepono, itim ang screen, parang ebidensyang hawak-hawak.
"May sulat-kamay ko ang request para sa posisyon mo. Kapag handa ka nang itanong sa'kin kung bakit, itanong mo. Hanggang doon, ilagay mo muna ang kape sa mesa ko at simulan ang Ferris file."